نوع مقاله : مقاله کوتاه

نویسندگان

دانشگاه تهران

چکیده

بر اساس مفهوم های بازگردانی ، مناطقی را که کمتر تحت تاثیر فعالیت های انسان قرار گرفته اند می توا ن با گذرگاه های مناسب به یکدیگر وصل و از این طریق از تخریب بیشتر آنها جلوگیری کرد. این مطالعه به صورت موردی در آبخیز شفارود در استان گیلان انجام شد. در آن گذرگاه ، سیمای سرزمین به عنوان عنصر خطی ، در نظر گرفته شد. هدف این مقاله ارایه روش مناسب برای بازگردانی اکولوژیک مناطق مستعد جنگلی بر پایه مفهوم های اکولوژی سیمای سرزمین است. ابتدا لکه های جنگلی بر مبنای طبیعی یا انسانی بودن آنها طبقه بندی شد و به هر کدام از لکه ها یک کد اختصاص یافت. بعد از آن برای هر لکه بر مبنای نزدیکی به رودخانه و یا دوری از جاده نیز یک کد اختصاص داده شد. سپس جاپاها برمبنای مساحت دسته بندی و لکه های برخوردار از مساحت بالاتر از یک هکتار به عنوان لکه های مناسب جاپا در نظر گرفته شد. از 683 لکه موجود در آبخیز شفارود با مساحت 36200 هکتار، تعداد 56 لکه با مساحت 228 هکتار برای ایجاد گذرگاه مناسب تشخیص داده شد. کل مساحتی که لکه های جنگلی در سیمای سرزمین آبخیز شفارود به عنوان گذرگاه جهت بازگردانی نیاز دارند برابر 62 هکتار به دست آمد

کلیدواژه‌ها